1970 - Dit was een van de eerste nummers die dat aparte, ook wel lekkere gevoel van morele verontwaardiging gaven. Lekker in de mate dat je denkt 100%, dus schuldeloos en vrij van taken, aan de goede kant te staan. Ik had het later ook bij "Woningnood" van Boudewijn de Groot, en "Empty Words" van Monica and The voices of Freedom. Daar ging het om hypocrisie. Herkennen van 'hypocrisie' veronderstelt al behoorlijk ontwikkelde hersentjes. Ik denk dat mijn hersenen dit niveau net aan konden. Daarmee was het da
1979 - Ik vond Lauren Hutton hier erg mooi en fantaseerde een beetje Gere te zijn, maar zijn personage week sterk af van mijn persoon dus dit bleef onderaards. Het was uiteindelijk een verhaal van hoogmoed komt voor de val, er helemaal alleen voorstaan, inkeer en echte liefde.
1972 - Mijn ouders waren net gescheiden. Ik vond, vergelijkbaar met wat Lennon in het interview bij de clip zegt, "neger" een verwarrende betiteling van vrouwen. Voor mij op dat moment combineerde het lied de mogelijkheid mijn gerichte en meer ongerichte verontwaardiging - bijvoorbeeld over hoe mijn Christelijke omgeving mijn moeder behandelde, te weten: met de nek aankijken - lucht te geven, evenals voor het eerst stem aan een schuldgevoel t.o.v. mijn moeder, die zich slachtofferde voor haar kinderen. Verd
1981 - van My life in the bush of ghosts
Video of Boudewijn de Groot's performance of the 60's Vietnam-protestsong: Meneer de President
Van Tea for the Tillerman. Live Earth Tour, 1976.
1977 (voor mij) - Ik leefde als tiener behoorlijk geïsoleerd. Ik kende bijvoorbeeld alleen nog singles (en dan van de radio, we waren thuis arm), terwijl om me heen al stevig stoer over albums werd gedaan. Pas tegen de tijd dat 'Rumours' van Fleetwood Mac uitkwam begon ik mee te doen, vanaf mijn 17e. LP-groepen - zoals 'Genesis', die nooit een hot hadden - kende ik ook niet, anders dan van scholieren die ze op hun T-shirts en dergelijke hadden.
Pink Floyd bleef zo ook buiten mijn gezichtsveld, behalve hu