videos tagged lost
see all videos with this tag Apr
26
Apr
26
Dit nummer paste goed bij mijn verloren gevoel in die tijd (20 jaar). Die Pierrot op kippenpoten! Die licht verwijtende vrouwen met hoeden...De hoge spacegeluiden en het wegzoevend einde...verloren in de ruimte.
Apr
21
Apr
21
1977 (voor mij) - Ik leefde als tiener behoorlijk geïsoleerd. Ik kende bijvoorbeeld alleen nog singles (en dan van de radio, we waren thuis arm), terwijl om me heen al stevig stoer over albums werd gedaan. Pas tegen de tijd dat 'Rumours' van Fleetwood Mac uitkwam begon ik mee te doen, vanaf mijn 17e. LP-groepen - zoals 'Genesis', die nooit een hot hadden - kende ik ook niet, anders dan van scholieren die ze op hun T-shirts en dergelijke hadden.
Pink Floyd bleef zo ook buiten mijn gezichtsveld, behalve hu
Apr
19
Apr
19
1974 - clipje helaas op het eind afgekapt. Over tag 'lost'. Drs. P was voor mij als puber verwarrende figuur. Hij zag er net zo saai uit als de volwassenen om me heen maar had subversieve inhoud."Heen en weer" was in zijn soort filosofischer dan "Dodenrit" dat een vilein genoegen in de ondergang van de familie heeft. Dit punt, de "systeemfout" van de natuur dat iedereen elkaar maar "moet" opeten, heb ik nooit een plaats kunnen geven. In die zin "lost" + dat drs. P. eerste sein gaf: volwassenen hebben ook
1980 als pareltje ontdekt toen ik "best of"-lp kocht
Live in Stockholm, 1976
Ik stuitte toevallig op Randy Newman, leende een LP van hem in de muziekbibliotheek Den Haag omdat mijn oog erop viel. Mogelijk kende ik zijn naam toen al wel, van Sail away, want zomaar iet slenen deed ik niet. Ik dacht dat hij een zwarte Amerikaan was. Ik vond ook dit - d.w.z de LP - moeilijke muziek. Maar het wende al snel. Ik leende erna boeken met bladmuziek. Dit nummer probeerde ik op akoestische gitaar te spelen - wat ik me net had aangeleerd, de akoestische gitaar was immers het lijfattribuut van de
1973 - Deze song drukte voor mij, samen met "Someday never comes", goed mijn verloren gevoel uit na de scheiding van mijn ouders in 1972.
The Old Grey Whistle Test, 13 March 1973
15 jaar. Bowie was vreemd metalig in deze song. Enerzijds leek hij niet te geloven in de "Golden years", anderzijds beurt hij de "you" in "Is that all there is"-stemming op (Don't let me hear you say that life's taking you nowhere, Angel").
Ik vond en vind het een fascinerende song, disco ge-upgrade.
In een aansluitende clip wordt beweerd dat Bowie tijdens het optreden - zoals ook in het interview - stomdronken is.
Apr
18
Apr
18
18 jaar - Mijn ultieme 'gebonden aan Marijke maar wie was ze ook al weer'-song. "Marijke" was iemand van school die in de kelder tussen de Havo-leerlingen stond, plek waar ik als gymnasiast nooit kwam. Wij liepen met broodtrommel door naar het bos, of speelden bridge. Marijke was mijn grote, hopeloze liefde, feitelijk vooral schim, ik heb nauwelijks een woord met haar gewisseld. Ze had een tijdje een "Purdy-kapsel", een pony die toen in de mode was. En ze lachte mysterieus, vond ik.
Naar ik begrijp gold
