2005 (voor mij) - Erg mooie song. Bevat het ontspannene, laid-back, waarbij men dan vaak J.J. Cale zegt, of denkt aan 'Waterloo Sunset' van The Kinks. Maar Cale is al met al weinig persoonlijk en The Kinks behouden ironie. In dit liedje bezingt Sexsmith momenten van geluk. De tijdelijkheid, hachelijkheid ervan wordt beseft. Toch, soms lijkt alles op zijn plaats te vallen, in een mooi verband.

Van Bad Love, geweldige song met en van verschrikkelijke man om wie je geven gaat. Goed gedaan door David Jacks!

Bij ons benadert Theo Nijland deze kwaliteit het dichtst. Nijland is echter iets meer formuleachtig en bij tijden minder onttakelend doordat hij sneller valt voor de literaire formulering. De man van Shame is New Yorks rauw, "let's talk some business". Het lyrische van Nijland gaat soms heel fraai samen met "Hollandse" nuchterheid, zoals in "Kaal", waarin "een pan met soep" plots grote zeggi

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Op mijn 18e zag ik deze film, alleen, ik weet niet wat me erop attendeerde. Ik vereenzelvigde me sterk met de (lijdzame) rol van Isabelle Hupert. Kort geleden zag ik hem weer, in de bioscoop. Ze maakte me nu ook kwaad. Gelukkig maar!! Maar er is een vorm van lijdzaamheid die meer niet-afgeleerde hulpeloosheid, niet aangeleerde weerbaarheid is.

7-8 jaar. Dit is misschien het eerste lied dat mij tot tranens toe ontroerde, onverwacht, gezongen door medekinderen, tijdens een Paasdienst (vermoed ik) in de haagse Triumfatorkerk. De dienst ging uit van de "ridderclub" waar ik op zat. Voor mij maakte dat het wereldser. Hoe dan ook: met de wijsheid van later meen ik dat dit lied beantwoordde aan mijn pure verlangen naar "God-de-lieve-vader in de hemel" (was ik maar al vast bij hem).

Een verwante ontroering voelde ik op mijn 12e toen een klasgenote, zo

Welk nummer uit mijn vroege jeugd het eerst 'doordrong' weet ik niet. Het kan best zijn dat ik nummers 1 of 2 jaar later via arbeidsvitaminen of als 'gouwe ouwe' hoorde. Hieronder een paar. Grote afwezigen: The Beatles. Ik heb gen enkele herinnering aan wanneer ik die voor het eerst leuk ging vinden, ja, in de vroege jaren zeventig, toen had ik het gevoel dat ik iets heel belangrijks "net niet bewust had meegemaakt".

Eind 1967, dan met tekst "Ja, we dansen de Bostella" enz.

1967/68 - Vooral het refrein van de kinderen trok mij, zelf kind

1968

1968 - Op de kermis bij het Haagse Frederik Hendrikplein schalde hij uit alle luidsprekers, net zoals The Supremes/The Happening

Eurovisie Songfestival

1969, herfst

1970/1971 - Gezien in de Haagse Euro Cinema, met mijn naar binnen gesmokkelde donkerbruine hoornen bril op - die ik op school niet droeg. Vooral de scène van de bergrede, waarop je Jezus van verre ziet was magisch (of misschien gold dit voor een tweede keer dat ik keek, op tv, als ongelovige twinitger inmiddels). Als gelovige, zelfs als ex-gelovige was Jezus "echt", had een andere status dan om het even welk filmpersonage. Sommige films zijn "naar het boek X". Ben Hur is ook een boekverfilming. Maar ik zag

1967 - Dit lijkt een slappe uitvoering. Ik hoorde hem als even gemeend en daarmee sterk als Het.